Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2013

«Ο ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΠΟΥ ΥΠΕΣΤΗ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ»



«Ο ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΠΟΥ ΥΠΕΣΤΗ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ»

(Οctavio Paz, 1914 - 1998, συγγραφέας και ποιητής που ο ίδιος οριζόταν ως «δημοκράτης και πολυθεϊστής», στην επιθεώρηση «Les Nouvelles Littéraires», 14 Ιουνίου 1979)

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2012

ΡΩΣΙΚΗ ΘΕΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ


Οι Ουκρανές φεμινίστριες ακτιβίστριες Femen εξέφρασαν την έμπρακτη συμπαράστασή τους στις Pussy Riot την Παρασκευή στις 17 Αυγούστου στην «Πλατεία Ανεξαρτησίας» στο Κίεβο. Μια γυμνόστηθη ακτιβίστρια, έκοψε με αλυσοπρίονο και έριξε στο έδαφος τον μεγάλο ξύλινο σταυρό που είχε στηθεί στην πλατεία κατά την περίοδο της «Πορτοκαλί Επανάστασης» (2004 - 2005) κοντά στο Διεθνές Κέντρο Πολιτισμού και Τεχνών.





Η οργάνωση Femen με ανακοίνωσή της καλεί… «όλες τις υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας να δουν έξω από τις  σάπιες θρησκευτικές προκαταλήψεις που χρησιμεύουν ως βάση για τη δικτατορία και εμποδίζουν την ανάπτυξη της δημοκρατίας και της ελευθερίας των γυναικών». Όπως παρατηρεί το ιστολόγιο "Αγαθοδαίμων", μπορούμε να πούμε ότι ο σταυρός της πλατείας του Κιέβου είχε την "τύχη" που επιφύλαξαν επί αιώνες οι φανατικοί χριστιανοί στους ναούς και τα ιερά των Ελλήνων αλλά και άλλων αρχαίων θρησκειών.





Τον Μάρτιο του 2012 τα τρία μέλη των Pussy Riot: Maria Alyokhina, Nadezhda Tolokonnikova και Yekaterina Samutsevitch συνελήφθησαν από τις ρωσικές αρχές γατί στις 21 Φεβρουαρίου 2012 ως μέρος μιας εκστρατείας κατά του Πούτιν στις εκλογές έκαναν μια performance (τραγούδησαν μια «πανκ προσευχή») στο καθεδρικό ναό Σωτήρα Χριστού της Ρωσική ορθόδοξης εκκλησίας στην Μόσχα. Την Παρασκευή στις 17 Αυγούστου βγήκε η ετυμηγορία του δικαστηρίου και τα τρία μέλη των Pussy Rio καταδικάστηκαν σε δύο χρόνια φυλάκιση για "χουλιγκανισμό". Το συγκρότημα αναφέρει σε ανακοίνωσή του ότι «η μάχη συνεχίζεται», ενώ το νέο του τραγούδι εντείνει την πολεμική κατά τους ολοκληρωτικού - θεοκρατικού καθεστώτος Πούτιν: «Η χώρα προχωρά με κουράγιο / Η χώρα λέει αντίο στο καθεστώς». 

Επάνω στο ζήτημα, ο γνωστός Σλαβόϊ Ζίζεκ (Slavoj Ζizek) τόνισε σε κείμενό του με τίτλο «Η πραγματική βλασφημία» («The True Blasphemy») τα εξής: «Οι Pussy Riot κατηγορήθηκαν για βλασφημία και θρησκευτικό μίσος; Μα η πραγματική βλασφημία ήταν αυτή η ίδια κατηγορία που τους απαγγέλθηκε... Τι είναι πια αυτή η άπρεπη πρόκληση των κόσμιων Pussy Riot σε μια εκκλησία μπροστά στην κατηγορία ενάντιά τους, μπροστά στην γιγαντιαία άπρεπη πρόκληση μιας κρατικής δομής που περιγελά κάθε έννοια σοβαρού νόμου και κοινωνικής τάξης; Μήπως η ενέργεια των Pussy Riot ήταν κυνική; Υπάρχουν δύο είδη κυνισμού: ο πικρός κυνισμός του καταπιεσμένου που ξεμπροστιάζει την υποκρισία εκείνων που εξουσιάζουν και ο κυνισμός των ίδιων των καταπιεστών που ανοικτά παραβιάζουν τις αρχές που αυτοί οι ίδιοι έχουν καθιερώσει».

Εν τω μεταξύ οι Peaches, Simonne Jones, μουσικοί, καλλιτέχνες, ακτιβιστές και ελεύθεροι στοχαστές ενώθηκαν και ανέλαβαν δράση για την υποστήριξη των Pussy Riot με αίτημα την απελευθέρωσή τους. Έφτιαξαν ένα τραγούδι και ένα video-clip και τονίζουν πως η καταδίκη των Maria, Nadezhda και Yekaterina δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα πολιτικό κόλπο από τις ρωσικές αρχές και την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία  με σκοπό να διατηρήσουν τον έλεγχο του ρωσικού λαού και να ενσταλάξει τον φόβο σους ελεύθερες-στοχαστές, πολιτικούς ακτιβιστές και καλλιτέχνες της Ρωσίας.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι οι μουσικοί (και οι διανοούμενοι) της Ρωσίας και της Ουκρανίας αποδείχθηκαν επαρκώς φοβισμένοι για να εκφράσουν την ελάχιστη έστω υποστήριξη στις Pussy Riot.
Επίσης αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι και στην θεοκρατούμενη Ελλάδα κανένας συλλογικός φορέας δεν υπερασπίστηκε τις νεαρές Ρωσίδες, με μόνη φωτεινή εξαίρεση τους Έλληνες πολυθεϊστές που έστειλαν στις 31.7.2012 την ακόλουθη επιστολή στον Ρώσο πρέσβη:

Προς τον

Πρέσβη της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Ελληνική Δημοκρατία

κ. Vladimir I. Chkhikvishvili

Αξιότιμε κ. πρέσβη

με την παρούσα επιστολή μας δηλώνουμε την συμπαράστασή μας στις δικαζόμενες στην Μόσχα Maria Alyokhina, Nadezhda Tolokonnikova και Yekaterina Samutsevich, μέλη μουσικού συγκροτήματος, και ζητάμε την αθώωσή τους.

Η πράξη για την οποία δικάζονται αποτελούσε σαφή πολιτική διαμαρτυρία κατά της απαράδεκτης για προηγμένη χώρα εμπλοκής της Εκκλησίας (όπως άλλωστε και κάθε είδους οργανωμένης θεοκρατίας) στα πολιτικά πράγματα των κοινωνιών. Η κρατούσα Εκκλησία στην χώρας σας δυστυχώς διεκδικεί ολοένα και πιο αυξημένο πολιτικό ρόλο, γινόμενη μάλιστα και παράδειγμα προς εξαγωγή, καθώς κυριολεκτικά ανοίγει την όρεξη σε όμοιές της Εκκλησίες, όπως η Ελλαδική, να πράξουν αναλόγως.

Η όποια απόπειρα επιστροφής των σύγχρονων κοινωνιών σε θεοκρατικά - βυζαντινά δεδομένα είναι καταδικαστέα και αναχρονιστική και νομιμοποιεί την εναντίον της κάθε μορφής και είδους διαμαρτυρία.

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Φραντσέσκο Φερρέρ: ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ


«Η εκπαίδευση σημαίνει σήμερα δαμάζω, εκπαιδεύω, εξημερώνω. Έχει μια και μόνο πολύ συγκεκριμένη ιδέα και θέληση, να κάνει τα παιδιά να συνηθίσουν στην υπακοή, να πιστεύουν και να σκέφτονται ακολουθώντας τα κοινωνικά δόγματα που επικρατούν . Δεν ενδιαφέρεται να υποστηρίξει την αυθόρμητη ανάπτυξη των ικανοτήτων του παιδιού, δεν το αφήνει ελεύθερο να αναπτύξει τις φυσικές του ανάγκες, πνευματικές και ηθικές. Επιδιώκει μόνο να τους επιβάλει μια διαφορετική σκέψη, έτσι ώστε να διατηρηθεί για πάντα το σημερινό καθεστώς, θέλει να δημιουργήσει άτομα στενά προσαρμοσμένα στον κοινωνικό μηχανισμό. Επαναλαμβάνω, το σχολείο δεν είναι τίποτα άλλο από ένα όργανο καταπίεσης στα χέρια των κυβερνώντων. Αυτοί δε θέλησαν ποτέ την ανύψωση των ατόμων, αλλά τις υπηρεσίες τους, γι’ αυτό και είναι μάταιο να ελπίζει κανείς στα κατασκευασμένα από την εξουσία σχολεία»

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012

Χέρμπερτ Μαρκούζε: ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΠΡΟΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ



Όσο η διοίκηση τής καταπιεστικής κοινωνίας γίνεται ορθολογιστική, παραγωγική τεχνική και ολοκληρωτική, τόσο περισσότερο τα άτομα δυσκολεύονται να καταλάβουν τα μέσα που θα τους επιτρέψουν να τερματίσουν την υποδούλωσή τους και να αποκτήσουν την ελευθερία τους.



Βέβαια, το να θελήσει κάποιος να επιβάλει γενικευμένα τη λογική σε ολόκληρη την κοινωνία είναι μια παράδοξη και σκανδαλώδης ιδέα – έχουμε όμως το δικαίωμα και να αμφισβητήσουμε την αρετή μιας κοινωνίας που αυτή την ιδέα την γελοιοποιεί, ενώ ταυτόχρονα η ίδια ασκεί πάνω στον κόσμο της μια καθολικά γενικευμένη εξουσία.



Για κάθε απελευθέρωση προαπαιτείται η συνειδητοποίηση της σκλαβιάς.




Herbert Marcuse «O Mονοδιάστατος Άνθρωπος» (1964)

Χέρμπερτ Μαρκούζε: ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ


Οικονομική ελευθερία θα πρέπει να σημαίνει απελευθέρωση από την οικονομία, απελευθέρωση απ’ την καθημερινή πάλη για την ύπαρξη, απαλλαγή απ’ την ανάγκη να κερδίζουμε τη ζωή μας। Πολιτική ελευθερία θα πρέπει να σημαίνει απελευθέρωση απ’ την πολιτική αυτή πάνω στην οποία τα άτομα δεν μπορούν να ασκήσουν ουσιαστικό έλεγχο। Πνευματική ελευθερία θα πρέπει να σημαίνει αποκατάσταση της ατομικής σκέψης, που είναι σήμερα πνιγμένη από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και θύμα της διαπαιδαγώγησης। Θα πρέπει ακόμα να σημαίνει ότι θα πάψουν να υπάρχουν κατασκευαστές της «κοινής γνώμης», και η ίδια η κοινή γνώμη ακόμα। Αν οι προτάσεις αυτές έχουν έναν τόνο εξωπραγματικό, αυτό δεν συμβαίνει επειδή είναι ουτοπικές, αλλά επειδή είναι ισχυρές οι δυνάμεις που τις αντιμάχονται।


Το αποτέλεσμα είναι η ευφορία μέσα στη δυστυχία। Να αναπαύεσαι, να διασκεδάζεις, να δρας και να καταναλώνεις, όπως όλοι οι άλλοι, να αγαπάς και να μισείς ό,τι αγαπούν και μισούν οι άλλοι, αυτά στο μεγαλύτερό τους μέρος είναι ανάγκες πλαστές। Το γεγονός ότι οι συνθήκες κάτω από τίς οποίες ζει τό άτομο ανανεώνουν και δυναμώνουν συνεχώς αυτές τις ανάγκες, με αποτέλεσμα το άτομο να τις κάνει πια δικές του, να ταυτίζεται μαζί τους και να αναζητά τον εαυτό του στην ικανοποίησή τους, δεν αλλάζει σε τίποτα το πρόβλημα। Οι ανάγκες παραμένουν αυτό που πάντα ήταν, προϊόντα μιας κοινωνίας που τα κυρίαρχα συμφέροντά της απαιτούν την καταπίεση.


Οι καταπιεστικές ανάγκες είναι οι ισχυρότερες, αυτό είναι γεγονός τετελεσμένο, καθιερωμένο από την ήττα και τήν αμάθεια। Είναι όμως και ένα γεγονός που πρέπει ν’ αλλάξει, και το άτομο που «ευημερεί» έχει το ίδιο συμφέρον ως προς αυτό, όσο και εκείνοι που πληρώνουν την ευημερία του με τη δική τους αθλιότητα...

Herbert Marcuse «O Mονοδιάστατος Άνθρωπος» (1964)

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Ουμπέρτο Γκαλιμπέρτι: ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΕ



«Η Δύση, αφού εγκατέλειψε την θεώρηση των Ελλήνων, οι οποίοι, όπως μας θυμίζει ο Νίτσε “ήσαν οι μοναδικοί που είχαν την δύναμη να κοιτάξουν κατάματα τον πόνο”, παραδόθηκε ανεπιφύλακτα στην υπεραισιοδοξία της ιουδαιοχριστιανικής θεώρησης, η οποία, είτε στην θρησκευτική της μορφή, είτε στα κοσμικά της σχήματα της επιστήμης, της ουτοπίας και της επανάστασης, κοίταζε το μέλλον βαυκαλιζόμενη ότι η Ιστορία της ανθρωπότητας είναι αναπόφευκτα μία διαδρομή συνεχούς προόδου και εν τέλει σωτηρίας.

Σήμρα όμως, αυτή η υπεραισιόδοξη θεώρηση έχει καταρρεύσει. Ο Θεός πράγματι πέθανε και οι κληρονόμοι του (επιστήμη, ουτοπία και επανάσταση) απέτυχαν στις υποσχέσεις τους. Οι κάθε είδους μολύνσεις, οι κοινωνικές ανισότητες, οι οικονομικές καταστροφές, η εμφάνιση νέων ασθενειών, οι εκρήξεις βίας, οι νέες μορφές αδιαλλαξίας, η καθολική επικράτηση των εγωϊσμών και η δεδομένη και καθημερινή χρήση του πολέμου σε όλες τις μορφές του, γκρέμισαν το μέλλον από την ακραία θετικότητα της ιουδαιοχριστιανικής θεώρησης στην ακραία αρνητικότητα ενός χρόνου αφημένου στην απόλυτη τυχαιότητα, χωρίς καθοδήγηση και προσανατολισμό».

Ουμπέρτο Γκαλιμπέρτι: «Ο μηδενισμός και οι νέοι. Ο ενοχλητικός επισκέπτης», 2008

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

AK47 - TΗΕ BADGE MEANS YOU SUCK

Κορνήλιος Καστοριάδης: Ο ΝΕΟΣ ΤΥΠΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

O τύπος του ανθρώπου με την ανεξάρτητη κρίση και το ενδιαφέρον για τα ζητήματα γενικής εμβέλειας... σήμερα επαναμφισβητείται। Δεν ισχυρίζομαι ότι έχει εξαφανιστεί πλήρως, αλλ’ αντικαθίσταται βαθμιαία και γρήγορα από έναν άλλο τύπο ανθρώπου, επικεντρωμένου στην κατανάλωση και την απόλαυση, απαθή μπροστά στις γενικές υποθέσεις, κυνικό στις σχέσεις του με την πολιτική, τις περισσότερες φορές ηλιθίως επιδοκιμάζοντα και κομφορμιστή. Ζούμε σε μια εποχή βαθύτατου και γενικευμένου κομφορμισμού...



…Πρέπει να διερωτηθούμε (πράγμα που δεν κάνουν οι υμνωδοί του περιρρέοντος ψευδο-ατομικισμού) ποιου τύπου κοινωνίας μπορεί να είναι φορέας αυτός ο σύγχρονος άνθρωπος; Σε τι θα επέτρεπε η ψυχολογική του δομή στους δημοκρατικούς θεσμούς να λειτουργήσουν; …Ποιο είναι το όραμμά του για το μέλλον της κοινωνίας; Όλα αυτά σχηματίζουν μια μάζα δίχως μπούσουλα, που ζει μέρα με τη μέρα, δίχως ορίζοντα, όχι μία κριτική - ανακλαστική / στοχαστική συλλογικότητα…



…Οι σημερινοί πολιτικοί θεσμοί δεν έχουν μήπως ως τελικότητα να απομακρύνουν τους πολίτες απο τις δημόσιες υποθέσεις και να τους πείσουν οτι είναι ανίκανοι να ασχολούνται μ’ αυτές; Καμμιά σοβαρή ανάλυση δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι τα καθεστώτα που αυτανακυρήσσονται «δημοκρατικά» είναι στην πραγματικότητα αυτό που κάθε κλασικός πολιτικός φιλόσοφος θα ονόμαζε καθεστώτα ολιγαρχίας।



Κορνήλιος Καστοριάδης

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΓΟΜΕΝΗ "ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ"



Ένα διεισδυτικό κείμενο του Βλάση Ρασσιά για τον μετα-καπιταλιστικό μεσαίωνα που έχει αρχίσει να επικρατεί। Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα ΑΘΡΗΣΚΟΣ και το ιστολόγιο ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΣ


ΕΠΕΙΔΗ ΣΚΕΤΟΣ Ο ΟΡΟΣ «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ» ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ

Αντίθετα από όσα θέλει να επιβάλει ο θρησκευτικός μονοθεϊσμός και όλες οι πολιτισμικές και πολιτικές του εκπορεύσεις, η Ιστορία δεν έχει ούτε «λογική», ούτε «κατεύθυνση». Θα μπορούσαμε να την εικονοποιήσουμε ως μία σφαίρα που κυλάει εδώ κι εκεί, σπρωγμένη μόνο από δυνάμεις και τάσεις που ακατάπαυστα συντίθενται, αναπτύσσονται και αποσυντίθενται στο εσωτερικό της και πουθενά αλλού. Κάθε γραμμική σχεδίαση της Ιστορίας είναι συνεπώς είτε αφελής είτε απατεωνίστικη, σε κάθε περίπτωση πάντως άκυρη και παραπλανητική.

Τα κυριάρχα στερεότυπα των καιρών μας κάνουν την «εξελιγμένη» τουλάχιστον ανθρωπότητα να μην παίρνει υπ’ όψη της την παραπάνω αλήθεια και να αναλίσκεται σε γραμμικές («προοδευτικές» ή «προνοιακές») παρερμηνείες της Ιστορίας, με την σκέψη της να κάνει ουσιαστικά βήμα σημειωτόν ή να κυνηγάει την ουρά της. Τα ίδια κυρίαρχα στερεότυπα έχουν αναγάγει το μέσον σε ανώτερο της ουσίας, δηλαδή την οικονομία σε ανώτερη του ίδιου του ανθρώπου, αλλά και της Φύσης της οποίας αυτός αποτελεί ένα μικρό οργανικό τμήμα.

Η γραμμικότητα απαιτεί εστίαση του ενδιαφέροντος αποκλειστικά σε αυτό που είναι «μπροστά», είτε ως εφήμερο παρόν είτε ως άμεσο ή πιο μακρινό μέλλον και ταυτόχρονα περιφρόνηση προς όσα έχουν υποτίθεται «περάσει» και αποτελούν «παρελθόν». Ο Χριστιανισμός νόμισε ότι ξέμπλεκε διαπαντός με όλη την πριν από αυτόν ανθρωπότητα με το να χαρακτηρίσει το οικειοποιήσιμο πολιτισμικό της οικοδόμημα ως «ευαγγελική προπαρασκευή» και το μη οικειοποιήσιμο ως «ειδωλολατρία». Ίδια και απαράλλακτα, ο Μαρξισμός νόμισε ότι ξέμπλεκε διαπαντός με όλη την πριν από αυτόν ανθρωπότητα με το να χαρακτηρίσει την οικειοποιήσιμη πολιτική της κατάκτηση ως «ουτοπικό ή αστικό σοσιαλισμό» και τη μη οικειοποιήσιμη ως οικονομικά συστήματα που αποτελούν ή σύντομα θ’ αποτελέσουν «παρελθόν» («δουλοκτητική κοινωνία», φεουδαρχία, καπιταλισμός). Την αποτίμηση αυτή υιοθετεί βεβαίως και ο υποτίθεται αντίπαλος Καπιταλισμός, αφαιρώντας απλώς τον «τέλειο» εαυτό του από την μαρξιστική τριάδα των υποτίθεται «ξεπερασμένων» οικονομικών συστημάτων.

Καταδικασμένοι ωστόσο να διαψεύδονται, οι οπαδοί της γραμμικότητας βλέπουν την Ιστορία να κάμπτει την υποτιθέμενη γραμμή σε καμπύλη και να «πισωγυρίζει» την ώρα που αυτοί μαρμαρωμένοι κοιτάζουν ευθεία σε ένα φανταστικό στάδιο που έως τώρα θεωρούσαν όχι απλώς «επόμενο» αλλά και «σίγουρο». Η Ιστορία στρέφει τα νώτα της προς τις φαντασιώσεις όχι μόνο της «συντέλειας», αλλά και της «αταξικής» ή της «high tech καπιταλιστικής» κοινωνίας.

Στις ημέρες μας συντελείται η μετάβαση από τον Καπιταλισμό στο διάδοχο σύστημα, την δεύτερη Φεουδαρχία, της οποίας οι διαφορές με την πρώτη είναι ότι η βάση του πλούτου δεν είναι η ακίνητη ιδιοκτησία και ότι ο φεουδάρχης δεν είναι ορατός. Στην παλαιά, πρώτη Φεουδαρχία, οι συνθήκες της απόλυτης ανασφάλειας που είχε γεννήσει η κατάρρευση του ρωμαϊκού κράτους (έναν μόλις αιώνα μετά την πλέον εύνομη φάση του, εκείνη της εποχής των Αντωνίνων) και εν συνεχεία ο πολιτισμικός πρωτογονισμός που έφερε ο Χριστιανισμός, οδήγησαν για περισσότερο από μία χιλιετία τους «αδύναμους και φτωχούς» να αναζητούν την προστασία των κατεχόντων γαίες «αρχόντων» και της Εκκλησίας, που μοίραζαν φέουδα σε εκλεκτούς τους, που εν συνεχεία «διαχειρίζονταν» ασύδοτα χωρικούς, δουλοπάροικους και κανονικούς σκλάβους.

Σε αυτή βεβαίως την δεύτερη, σύγχρονη Φεουδαρχία, βάση του πλούτου δεν είναι οι γαίες ή τα κτίρια, ούτε καν το κεφάλαιο του προγενέστερου Καπιταλισμού, τα οποία στο σύνολό τους όταν μείνουν «ακίνητα» θα καθίστανται εφεξής επαχθή. Σε αυτή την δεύτερη Φεουδαρχία βάση του πλούτου είναι η κερδοφορία από την ταχεία κίνηση του κεφαλαίου ώστε αυτό να αποϋλοποιείται, να γίνεται «ροή», να γίνεται αόρατο. Εδώ οι κύριοι του πλούτου, οι καινούργιοι «δεσπότες», είναι κατά πλειοψηφία ανώνυμοι ή τουλάχιστον άγνωστοι για τον πολύ κόσμο και κρύβονται πίσω από τον αόριστο όρο «αγορές», που αποτελούν τους νέους άϋλους πύργους των σύγχρονων φεουδαρχών. Επίσης, η επικράτεια των φέουδων εδώ δεν είναι εντοπισμένη, αλλά διαχέεται παντού, ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα έως τώρα καταφύγια. Το ρευστό φέουδο των δεσποτών των «αγορών» είναι ενσωματωμένο σε και κουβαλιέται από ΚΑΘΕ άνθρωπο, πράγμα, κατάσταση, σύμβαση, κ.ο.κ. που μπορούν να επηρεάζουν άμεσα οι θελήσεις και στοχοθεσίες τους.

Εάν θα επιχειρούσαμε να ορίσουμε αυτούς τους νέους άϋλους πύργους των σύγχρονων φεουδαρχών, τις λεγόμενες «αγορές», θα καταλήγαμε στο ότι αυτές δεν είναι παρά ένας μηχανισμός που υπό το πρόσχημα της εκτίμησης και τιμολόγησης των «επενδυτικών» κινδύνων, πολλαπλασιάζει το δεδομένο τακτικό, πλαστικό, ηλεκτρονικό κ.ο.κ. χρήμα, αλλά και ταυτόχρονα επιτίθεται στο εθνικό κράτος που γεννήθηκε ταυτόχρονα σχεδόν με τον Καπιταλισμό και έζησε παράλληλα με αυτόν έως την αυγή του 21ου αιώνα. Η κύρια επίθεση γίνεται με την επιβολή του αυθαίρετου δόγματος ότι τάχα η επιβίωση των κρατών εξαρτάται όχι από την στρατιωτικο-πολιτική τους ισχύ, αλλά από το κατά πόσο είναι σε θέση ν’ αναχρηματοδοτήσουν τα χρέη τους, λες και πρόκειται για εταιρείες, παρά το γεγονός ότι τα κράτη υπόκεινται σε υποχρεωτική συνέχεια ακόμη και σε περίπτωση πτωχεύσεώς τους.

Όμως, το παράλληλο αλλ’ όχι ταυτόσημο με τον Καπιταλισμό εθνικό κράτος είναι εκείνο που εδώ και 2 αιώνες βρίσκεται στην άλλη πλευρά του κοινωνικού «καπιταλιστικού» συμβολαίου και εγγυάται τα κατακτημένα μετά από σκληρούς αγώνες δικαιώματα του λαού, κυρίως εκείνα που αποτελούν μελλοντική διαρκή απαίτηση, όπως λ.χ. σύνταξη γήρατος, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κ.ά. Εξαφανισθέντος αυτού, κανείς απολύτως δεν υπάρχει στην άλλη πλευρά του συμβολαίου, το οποίο συνεπώς καθίσταται άκυρο ή ανύπαρκτο. Οι άφατοι και ανώνυμοι φεουδάρχες των «αγορών» δεν υποχρεούνται, ούτε έχουν άλλωστε την καλή προαίρεση να «χάνουν» χρήμα για διατήρηση δικαιωμάτων που ίσχυαν στο «παρελθόν» καθεστώς του Καπιταλισμού, όπως συντάξεις γήρατος, ιατροφαρμακευτικές περίθαλψεις, κ.ά. για τεράστια πλήθη που δεν έχουν τίποτε να κάνουν με τον νέο μηχανισμό κερδοφορίας που ούτε καν βασίζεται στην καπιταλιστική παραγωγή (ή στην συνακόλουθη κατανάλωση των παραγομένων). Σε όλο τον «προηγμένο» κόσμο, η τεράστια αστική τάξη (σε όλη την διαστρωμάτωσή της) θα εξουδετερωθεί με μία εσπευσμένη φτωχοποίησή της, με το να υποχρεωθεί δηλαδή να φυτοζωεί εφεξής στο (ανά χώρα) όριο της φτώχειας ή ακόμα και λίγο ή αρκετά κάτω από αυτό.

Το ίδιο το εθνικό κράτος θα υποχρεωθεί σε εξαφάνιση, αφού αυτό που μεθοδεύεται σε παγκόσμιο επίπεδο από τους «δεσπότες» των «αγορών» είναι η πτώχευση ΟΛΩΝ των κρατών, που κατά την ρητορική που ήδη ακούσαμε μέσα στο 2011 κατά της Ελλάδος, θα είναι υποχρεωμένα ν’ αποχαιρετίσουν το ένα μετά το άλλο την εθνική τους κυριαρχία. Ο τελετουργικός θάνατος της τελευταίας συνέβη άλλωστε στην Λιβύη με το πρόσχημα της επιβολής της υποχρεωτικής «democracy and freedom» αν και κανείς δεν φάνηκε να καταλαβαίνει τι ακριβώς διαδραματίστηκε εκεί. Υπάρχει άλλωστε και ένα άλλο ακανθώδες ερώτημα: η «δυτική» πολυεπίπεδη υποστήριξη ισλαμιστών, και άρα a priori αντιδημοκρατών, ως δήθεν «αγωνιστών» της δημοκρατίας και της ελευθερίας, οφείλεται σε ογκώδη αφέλεια ή μαρτυράει μία ανάγκη των νέων φεουδαρχών να επαναφέρουν και να θέσουν εκ δεξιών τους και τις (πάσης ετικέττας) θεοκρατίες, που κατά το παρελθόν συνδεσπότευσαν με τους παλαιούς φεουδάρχες;

Παραλαμβάνοντας την σκυτάλη του οικονομισμού από τον νικημένο Καπιταλισμό και τον ακόμα πιο νικημένο Μαρξισμό, η νέα φεουδαρχία των «αγορών», εκτοπίζει σε ακόμα μεγαλύτερα βάθη τον Άνθρωπο, υποχρεώνοντας τα πλήθη να σκέπτονται ακατάπαυστα, και μάλιστα τις περισσότερες φορές με προσωπική αγωνία, αριθμούς, ποσοστά και οικονομικές σχέσεις. Οι πολιτικοί παραδίδουν τα δημόσια πράγματα σε απανθρωποιημένους τεχνοκράτες, οι κοινωνίες υποχωρούν σε αθροίσματα προσώπων πρόθυμων να καννιβαλίσουν ακόμα και τους περισσότερο οικείους τους, το ενδιαφέρον για τους ανθρώπους υποχωρεί σε όλα τα επίπεδα και αντ’ αυτού προελαύνει ο πιο έξαλλος οικονομισμός που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Από κοντά στο κυνήγι του Ανθρώπου βεβαίως και οι (πάσης ετικέττας) θεοκράτες, που όπως είπαμε παραπάνω, μάλλον προωθούνται από τους «δεσπότες» των «αγορών» για συνδεσποτεία, αφού αποδεδειγμένα μπορούν να εγγυηθούν την ταχεία αποκοίμιση της όποιας τάσης για αγανάκτηση.

Οι κρατούντες άφατοι και ανώνυμοι φεουδάρχες των «αγορών» χρησιμοποιούν επίσης τα μέσα διείσδυσης στις συνειδήσεις των πληθών (ηλεκτρονικά και έντυπα ΜΜΕ) για να πείσουν τους πάντες ότι η ανωμαλία που εκπροσωπούν είναι τάχα κάτι το αναπόφευκτο, ενώ ταυτόχρονα οι πολιτικοί υπηρέτες τους κάνουν το παν για να επιβεβαιώσουν του ισχυρισμού το υποτιθέμενο αληθές ώστε να παγώνουν ακόμα περισσότερο οι υπό διαχείριση μάζες.

Ξεκινήσαμε το κείμενο αυτό με την αποσαφήνιση ότι αντίθετα από όσα θέλει να επιβάλει ο θρησκευτικός μονοθεϊσμός και όλες οι πολιτισμικές και πολιτικές του εκπορεύσεις, η Ιστορία δεν έχει ούτε «λογική», ούτε «κατεύθυνση», άρα δεν υπάρχουν αναπόφευκτα ή μη μαχητά πράγματα. Που πάει να πει ότι οφείλουμε από τώρα, σήμερα, ετούτη την ώρα και στιγμή, ν’ αρχίσουμε τις προετοιμασίες μας για αγώνα ενάντια στον τερατώδη κόσμο που έχουν αρχίσει να επιβάλλουν. Έναν κανονικό αγώνα, αφού θα έχει προηγουμένως προσδιοριστεί με τη μέγιστη δυνατή σαφήνεια η ταυτότητα αλλά και η φύση του εχθρού, που δεν είναι άλλος από τον αρνητή του ανθρώπου.

Αρκετά η αγωνιζόμενη ανθρωπότητα πολέμησε επί τόσες και τόσες δεκαετίες ενάντια σε ανεμόμυλους, σπαταλώντας άσκοπα ενέργεια αλλά και αίμα για χάρη της α ή β «ευγενέστερης» εκδοχής του κτηνώδους οικονομισμού. Αυτή την φορά θα πολεμήσουμε με βάση τον άνθρωπο για τον άνθρωπο. Θα πολεμήσουμε για την επαναφορά της κοινότητας που έχει συνοχή, κυριαρχικό δικαίωμα και αυτάρκεια, για επαν-ανθρωπισμό και απο-οικονομοποίηση της ζωής, για τον αυτοσεβασμό μας και την τιμή προς την Φύση και τις αιώνιες αξίες, για την ισοτιμία και την αυτοθέσμιση, για το δικαίωμα του αυτοκαθορισμού, για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία. Θα πολεμήσουμε με βάση τον Ανθρωπισμό για τον Ανθρωπισμό. Προς καμμία άλλη κατεύθυνση και με κανέναν άλλον γνώμονα.

Βλάσης Γ. Ρασσιάς
Αθήνα, Νοέμβριος «2011»