Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

Βλάσης Ρασσιάς: Η ΑΝΑΔΙΠΛΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ


Η ανθρώπινη βία, το μίσος, ο θυμός, η επιθετικότητα, η προκατάληψη, εδράζουν επάνω στον φόβο και την ανασφάλεια. Τα τελευταία είναι για τον άνθρωπο τα μεγαλύτερα εμπόδια για την ελευθερία, την εσωτερική γαλήνη, την αυτάρκεια και την ευδαιμονία του.

Ο φόβος με την σειρά του εδράζει επάνω στην άγνοια και την αυταπάτη μίας ανύπαρκτης εγωϊστικής ατομικότητας (λ.χ. ατομική ψυχή) που μας εξαπατά ότι τάχα είμαστε αποκομμένοι από το Σύμπαν, τις διεργασίες και την Ουσία του, απομονωμένοι και αποξενωμένοι από το Όλον.

Ο φόβος εδράζει επάνω σε ένα αυθαίρετο σύμπλεγμα χαρακτηριστικών προσωπικότητας που οι αφιλοσόφητοι άνθρωποι εκλαμβάνουν ως «εγώ». Ένα πεπερασμένο και ρηχό «εγώ» παντελώς στερημένο από κάθε είδους ενοποιητική σχέση, που έρχεται να βιώσει τον φυσικό Κόσμο ως κάτι το ακατανόητο, ανησυχητικό, αδιαπέραστο και απειλητικό. Είναι βασική προϋπόθεση του φόβου το να έχει ήδη κανείς το αίσθημα της αποξένωσης και της ξεχωριστότητας.

Ο φόβος και η ανασφάλεια είναι συνώνυμα. Καταλήγουν φοβικά όλα τα άτομα (και τα συστήματα) που συνειδητοποιούν ότι είναι ανίκανα να διαμορφώσουν μία συνεκτική εικόνα του πραγματικού εαυτού τους, πόσο μάλλον όταν αυτός ο εαυτός δεν πρέπει να είναι συρρικνωμένος σε ένα ανύπαρκτο «εγώ».

Όποιος νοιώθει ανασφαλής αναδιπλώνεται προς την εξατομικευμένη προσωπικότητα, «οχυρώνεται» τρομαγμένος πίσω από το «εγώ» του, γίνεται εγωϊστής. Κλασική περίπτωση τέτοιου είδους «οχυρού» είναι ο Χριστιανισμός που προσανατολίζει τον πιστό να «σώσει» αποκλειστικά την «δική του» ψυχή.

Αυτό ισχύει τόσο για τα απλά άτομα όσο και για τα έθνη, τις Θρησκείες ή άλλες ανθρώπινες συλλογικότητες. Ο εγωϊσμός στις Θρησκείες εκφράζεται με «δογματική μοχθηρία», δηλαδή προσδιορισμό υποτιθέμενων ορθοδοξιών και καταδίωξη επίσης υποτιθέμενων ετεροδοξιών. Ο Χριστιανισμός, όχι μόνο αποξενωμένος από τον φυσικό κόσμο αλλά και δεδηλωμένος εχθρός του, πρωτοστατεί και σε αυτή την διαδικασία.

Ο βασικός και τελικός φόβος είναι ο φόβος για το «άγνωστο» (που συχνά εικονοποιείται ως σκοτάδι, μέσα στο οποίο ο ανθρώπινος νους μπορεί να φανταστεί σχεδόν τα πάντα, καλά ή κακά). Ο φόβος για το «άγνωστο» είναι κατ’ ουσίαν φόβος για κάθε τι έξω από το «εγώ» ή έξω από τα ανιχνεύσιμα τμήματα του «εγώ». Ο φόβος για το άγνωστο είναι ο προθάλαμος της Ετεροφοβίας.

Το ετεροφοβικό άτομο ή συλλογικότητα νοιώθει να «απειλείται» από άγνωστες καταστάσεις, ή άγνωστους ανθρώπους. Από αυτή την αίσθηση απειλής πηγάζουν τα φυλετικά μίση, η θρησκευτική μισαλλοδοξία και οι κάθε είδους απρόκλητες επιθέσεις.

Πηγή: Βλ. Ρασσιάς: "ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΦΟΒΙΑ"

2 σχόλια:

Ανορθόδοξος είπε...

Φίλε Φώσφορε
Ανακάλυψα το ιστολόγιό σου από τον κοινό φίλο Πελασγό και έμεινα εντυπωσιασμένος. Έχεις κάνει πολύ προσεγμένη και μεθοδική δουλειά. Σε έβαλα στα λινκς και θα σε ξαναεπισκεφτώ και στο μέλλον!

Υ.Γ. Πέρνα άμα θες μια βόλτα από την «Ανούσια Πίστη», να γνωριστούμε καλύτερα...

politispittas είπε...

Πιστεύω πως αυτή η δίγλωσση (Ελληνικά & Γερμανικά) έκδοση των Σημειώσεων πάνω στο Φόβο και την Αφοβία , του γνωστού Ιστορικού και Συγγραφέα Βλάση Ρασσιά είναι από τις πιο απολαυστικές του δουλειές.

Εξαιρετικά ώριμο καταφέρνει να είναι βαθύτατα Φιλοσοφημένο ενώ την ίδια στιγμή η ευθύτητα των σκέψεών του συνδυασμένη με την απλή-απέριττη- γραφή σε κάνει να νιώθεις πως κάποιος σου ψιθυρίζει στο αυτί Αλήθειες φυσικές σαν την αναπνοή.

Αυτή τη φορά, ο Ρασσιάς, απαλλαγμένος από το τεράστιο βάρος της Ιστορικής ψηλάφησης στην οποία έχει τάξει τη ζωή του, διατηρεί ασφαλώς την ιστορικότητα της ματιάς του, αλλά παράλληλα στοχάζεται χωρίς πλαίσιο έχοντας κατακτήσει συνειδητά την οντολογική ελευθεροπρέπεια.

Με διεισδυτικότητα και προσοχή, παράγραφο προς παράγραφο μετατρέπει την προσωπική ενδοσκόπηση σε συλλογική αξία, σε πυξίδα αρχών για έναν αξιοπρεπή βίο απαλλαγμένο στο μέτρο του δυνατού από τα ενοχικά πλέγματα που έχουν επικαθήσει στην ανθρώπινη συνείδηση από τους διαχειριστές της.

Και ως διαχειριστές θα ορίζαμε χωρίς δισταγμό τις Θρησκείες έτσι όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί στα λεγόμενα μ.Χ. χρόνια που άλλο στόχο δεν έχουν παρά τον πλήρη εξανδραποδισμό και την καθυπόταξη μέσα από την εφεύρεση της Αμαρτίας και του ενοχικού κύκλου που καταλήγει στην υπό τον Φόβο αενάως διαμορφούμενη ζωή.

Το βιβλίο, μικρό σε αριθμό σελίδων, αποδεικνύει περίτρανα το κλασικό «ουκ εν τω πολλώ το εύ» αφού, τελειώνοντάς το επιθυμείς να το διαβάσεις και να το φυλλομετρήσεις ξανά και ξανά με εκείνον τον τρόπο που περισσότερο θυμίζει ανάγνωση ποίησης παρά στοχαστικό δοκίμιο.

Αυτό, κατά την κρίση του γράφοντος είναι μεγάλη επιτυχία.